یکی از بزرگترین موفقیتهای سیاسی و شاید هم بزرگترین موفقیت سیاسی نظام جمهوری اسلامی این است که همزمان به مردم ایران، و به جز دو کشور به اغلب کشورهای مهم جهان، کاملاً قبولانده است که جمهوری اسلامی ایران رئیسجمهور دارد.
هیچکدام از نظامهای مشابه دیگر چنین موفقیتی نداشتند. در اتحاد جماهیر شوروی کلی مقامات رسمی مشابه کشورهای دمکراتیک وجود داشت، ولی همه میدانستند باید سراغ کدام مقام و کدام نهاد بروند و اساساً آن مقامات رسمی را داخل میوهجات حساب نمیکردند. حتی در روسیه فعلی هم چنین است، دورانی که ولادیمیر پوتین دستیارش مدودف را در پست ریاستجمهوری گذاشته بود، همه میدانستند این طفلکی چند مَرده حلاج است.
کُره شمالی مقامی با عنوان پرطمطراق "رئیس کل پرزیدیوم مجمع عالی خلق کره شمالی" دارد که در روابط بینالملل وظایف رییسجمهور بر عهده اوست. تا سال 2019 "کیم یونگ نام" صاحب این مقام بود. سال 92 و سال 96 برای مراسم تحلیف حسن روحانی به تهران آمد. در تحلیف دوم بیش از نود سال سن داشت. هم از منظر رسمی و هم از منظر سابقه علیالاصول باید از مقامات استخواندار کُره شمالی تلقی میشد. اما در کشور دوست و متحد به اندازه یک بخشدار هم تحویل گرفته نشد.
سرهنگ معمر قذافی میگفت من کاری به اداره کشور ندارم، و حتی این اواخر میگفت نقش من چیزی نظیر ملکه بریتانیا در انگلیس است و لیبی دولت و دفتر و دستک دارد، ولی گوش کسی بدهکار این حرفها نبود.
رئیسجمهور در نظامهای سیاسی جهان که مبتنی بر سسیتم پارلمانی است، مثل ایتالیا و هندوستان، معمولاً یک مقام تشریفاتی است. اما در نظامهای ریاستی که رئیسجمهور مستقیماً از طرف مردم انتخاب میشود، فرمانده کل قواست و قضات عالی کشور پس از معرفی او نصب میشود و در یک کلام رئیسجمهور واقعاً رئیسِ جمهوری است.
اما رئیسجمهور ایران با هیچ متر و معیاری رئیسِ جمهوری اسلامی ایران نیست. حقیقتاً باید به نظام جمهوری اسلامی تبریک گفت که رؤسای جمهور قویترین و دمکراتیکترین کشورهای جهان هم تصور میکنند رئیسجمهور ایران همرده آنهاست و باید او را در هر شرایطی مخاطب قرار بدهند. از رؤسای جمهور امریکا تا نخستوزیران و رؤسای جمهور اروپائی چنین تصوری از جایگاه رئیسجمهور ایران دارند.
دونالد ترامپ علاقه داشت به مخاطبان خود نشان دهد رهبران کشورهای متخاصم را پای میز مذاکره با امریکا میکشاند. بعد از اینکه با رهبر کُره شمالی عکس گرفت، تمایل نشان داد با حسن روحانی هم ملاقات کند. اما روحانی با ژستی فاتحانه گفت : «عکس گرفتن با حسن روحانی امکانپذیر نیست»
البته کشورهای مهمی مثل روسیه و چین که خود ختم این معرکهگیریها هستند هرگز در دام این بازیها نمیافتند. وقتی ولادیمیر پوتین ایرانشناسترین رئیسجمهور جهان به تهران آمد، توجه چندانی به دولت رسمی ایران نشان نداد. در همان تاریخ روزنامه وطن امروز تیتری ماندگار زد و نوشت : «مستقم بیت رهبری»
