شش سال است که هیچ کار حرفهای نرمافزاری نکردم. اگر امروز دوباره بخواهم بر سر کار برگردم، علیالاصول باید رزومه کاری خودم را طوری بنویسم که علاوه بر توضیح فعالیتهای طولانی نرمافزاری، به دو سؤال کسی که این رزومه را میخواند و احیاناً میخواهد من را استخدام کند، جواب داشته باشد.
نکته اول - از اواسط دهه شصت کامپیوترهای شخصی به ایران آمد. از همان تاریخ بخش بزرگی از انرژی ما برنامهنویسان صرف امکان استفاده از زبان فارسی در کامپیوتر شد. طبعاً اغلب زبانهای با نوشتار غیرلاتین این مشکل را داشتند، اما برای فارسی دوچندان بود.
تلگرام از همان هنگامی که معرفی شد در ایران به شکل گسترده و فعال مورد استفاده قرار گرفت. چنین اتفاقی یک پدیده کمنظیر و حتی شاید بتوان گفت بینظیر است. چرائی این مسئله را در ادامه توضیح خواهم داد. اما پیش از آن لازم است داستان دیگری تعریف کنم.
این نوشته شامل شش فصل است. هر فصل را میتوان جداگانه مطالعه کرد. برای سه فصل اول حتی تقدم و تأخر خواندن هم مهم نیست. در این سه فصل موضوع اصلی بررسی و آسیبشناسی نگاه سه نوع ناسیونالیسم به جنبش تُرک در ایران و حتی کُلّ آذربایجان و نابختیاریهای بسیار دشوار در پی آن است. توضیح داده خواهد شد که این نابختیاریها به این زودی از بین نخواهد رفت. در عین حال از تأثیر آن هم نمیتوان در امان بود. نظر به همین موضوع در فصول بعد تلاش خواهد شد جوابی برای سؤال نوشته ارائه شود : چه باید کرد؟
فصل اول – ناسیونالیسم ارمنی
فصل دوم – ناسیونالیسم فارسی
فصل سوم – ناسیونالیسم کُردی
فصل چهارم – همه بدند ما خوبیم؟
فصل پنجم – قدرت نرم ناشناخته
فصل ششم – احیاء قدرت نرم
یکی از ویرانگرترین کارکردهای سیستم سرکوب طی چند ده سال گذشته انحلال و یا بیخاصیت کردن نهادهای مدنی است. هرگز اجازه نمیدهند نهاد مدنی موفق و مستقل شکل بگیرد. حتی نهادهای غیرسیاسی و مذهبی و دیرین آئینی را هم تحمل نمیکنند. مراقب هستند فجایع طبیعی چون سیل و زلزله هم منجر به شکلگیری نهاد مدنی نشود. اگر یک ورزشکار نامآشنا پیشگام جمعآوری کمکهای مردمی بشود مانع او میشوند. اگر جمعیتی به کودکان و بیخانمانها کمک کند و در کار خود موفق باشد، در نهایت تا پای آن انحلال آن جمعیت پیش میروند. هیچ خط قرمزی در این خصوص ندارند.
بسیاری از این کارها لزوماً مخالفت با کارکرد صنوف مختلف نیست. حتی ممکن است صنفی را دوست داشته باشند، اما نهاد مستقل آن را تحمل نمیکنند. پشت این نگرش یک سیاست حساب شده وجود دارد. وقتی نهادی شکل میگیرد و قوام مییابد، از کانون نویسندگان تا نهادی برای کمک به زلزلهزدگان، در نهایت ممکن است روزی قدرت تحرک احتماعی داشته باشد و برای بقاء نظام که از اوجب واجبات است مزاحمت ایجاد کند.
در چنین کشوری، و با چنین نظامی، بارها راننده کامیونها موفق شدند اعتصابی گسترده و سراسری راه بیندازند. اعتصاب موفق امری بسیار دشوار در این کشور است. با چه مکانیزی راننده کامیونها چنین موفقیتهایی کسب میکنند؟
المپیک پاریس برگزار شد. نتایج المپیک هم چیزی نظیر نتایج مسابقات یوروویژن است. المپیک از همان ابتدا طوری بنا شد که حتی درگیر مسابقات حرفهای هم نباشد. اما در عمل نتایج آن اسیر مناسبات دیگری شد.
این نوشته شامل چهار بخش کمابیش جدا از هم است. ضمائمی هم در انتها دارد که قبلاً در فیسبوک و در جریان مناسک انتخاباتی منتشر کردم. در ضمن هر بخش را میتوان جداگانه مطالعه کرد. حتی میتوان فقط یک بخش را خواند. خواندن بخش " رأی آذربایجان قومیتی نبود " را بیشتر توصیه میکنم.
بخش 1 - غافلگیری از همان روزها اول شروع شد
بخش 2 - رأی آذربایجان قومیتی نبود
بخش 3 - سه پیامد ناخواسته و مثبت انتخاب پزشکیان
بخش 4 - شکست پزشکیان و مسئولیت جامعه مدنی آذربایجان
این نوشته داستان تلخ پنج سال حضور دختران من نهال و سارا در دبیرستان کوشش یکی از کنکورمحورترین مدارس تهران است. داستان مصیبتی است که در ا...
