ژابیز-آیتونا-آسدین-آبتین-پیدرا-پانیک-پروچستا-استاتیرا-آمیتریس-پارمیس-ژاییژ-آدینگ-ژیوار-آریاسب-شناز-آئیریا-اریکا-ژورک-آمیتریس-آریستا-آرتیسون-آمیتیس-آبشن-ژورک-هوردیس- ژاییز- آتردین-آستیاژ- آریوبرزن.
جورج-ژاک-نیل-سیلوی-برایان-میشل-مایکل-کاترین-الیزابت-الکساندرا-کلمانتین-ناتالی-کارولین-مری-آنا-الکساندر-ژولیت-لوئی-آنجلینا-ارویل-اریل-اریک-برد-جان-چارلز-کلارک.
این همه اسمهای بعضاً من درآوردی و نامتعارف که تلفظ آنها هم به سختی صورت می گیرد به احتمال زیاد در جهان بینظیر است. این که اسم جدیدی سر زبانها بیفتد در کشوهای همسایه هم سابقه دارد، اما تمام آن اسامی، متعارف و ریشهدار و پیوسته است و از هزاران سال پیش با تلفظ عجیب و غریب، مستقیماً به زبان فعلی پرتاب نشدهاند. در ترکیه و جمهوری آذربایجان مدام اسامی مثل علاءالدین، شمسالدین، علمالدین، رجب، زینب، که حتی بخشی از آنها در خانوادههای بسیار مذهبی ایران هم دیگر کاربرد ندارد، به چشم میخورد. شنیدن اسامی جدید در کشورهای عربی تعجب برانگیز نیست. اما همه آن اسامی کلمات آشنائی هستند. به نظر میرسد این معضل دست کم در سطح منطقه فقط در کشور ما وجود دارد. چند سال پیش در جمهوری آذربایجان پسری یازده ساله بنام علمالدین با صدائی سحرانگیز برنده مسابقه آواز سنتی آذربایجان، موغام شد. چنین نامی برای پسری با این سن و سال که یحتمل در خانوادهای اهل موسیقی و غیرمذهبی متولد شده، حتی برای فرزندان خانوادههای روحانی ایران نیز کمتر استفاده شود.
چه چیزی محرک این همه ابداعات عجیب و غریب است؟ نامسازان حتی اسامی زیبای شاهنامهای مانند منوچهر و منیژه را هم کنار گذاشتهاند و شخصاً نام دست و پا می کنند. به نظر میرسد فقط در ایران است که جمع کثیری از اقشار برخوردار و حتی باسواد، مدرن و امروزی شدن را با اصرار بر کنار گذاشتن چند صد سال تاریخ گذشته و مستقیماً پل زدن به عهد ساسانیان اشتباه گرفتهاند. اما آن طرف پل بیش از حد بیگانه است و هزار سال گذشته نیز در خون و پوست و فرهنگ ایرانی حضوری باورنکردنی دارد.
این موضوع در مناطق غیر فارس حتی صورت خنده دار هم پیدا می کند. در ایام کودکی مرحوم مادربزرگم به یکی از اقوام هم سن و سال خود، تولد نوهاش را تبریک گفت و سوال کرد اسم او را چی گذاشتید؟ آن زن بینوا هر چه به مخیلیه خود فشار آورد نتوانست تلفظ کند و بالاخره گفت، والله یادم نیست یک چیزی شبیه گامیش (گاومیش) بود. همه خندیدند! نام نورسیده بر همین وزن بود که البته بعدها بیشتر متداول شد. در آن تاریخ و در آن نواحی چنین نامهائی کاملاً ناآشنا و غیرمتعارف بود.
راستی پروچستا را در خونه و بین دوستان چگونه باید صدا کرد؟ آوای اسمی با این همه سیلاب، حتی در پروچستان آریائی هم